تاثیر الکل بر پانیک

0

تاثیر الکل بر پانیک

 

وابستگی به الکل و سوء مصرف الکل:
الگوهای مصرف الکل معمولاً با رفتارهای خاصی همراهند که عبارتند از:

ناتوانی برای قطع مصرف یا کاهش آن ، تلاش مکرر برای کنترل یا کاهش افراط در مصرف الکل از طریق محدود کردن و منع موقت مصرف الکل به اوقات خاصی از روز، مستی مستمر و تمام طول روز حداقل به مدت ۲ روز، دوره های فراموشی برای رویدادهای که در حالت مستی اتفاق افتاده ، ادامه مصرف الکل با وجود اختلال جسمی جدی که فرد می داند مصرف الکل آن را تشدید می کند.

بعلاوه افراد دچار وابستگی و سوء مصرف الکل به علت مصرف الکل دچار اختلال در عملکرد اجتماعی و شغلی هستند و رفتارهای نظیر خشونت در حالت مستی، غیبت از کار، از دست دادن شغل، مشکلات قانونی، مشاجره و اختلاف با اعضای خانواده و دوستان به علت افراط در مصرف الکل. در حال حاضر میزان وابستگی به الکل ۵ درصد است. وابستگی به الکل به ۲ نوع B , A تقسیم شده است.

در وابستگی به الکل نوع A شروع اختلال دیررس، وابستگی نسبتاً خفیف و مشکلات مرتبط با الکل ناچیز، آسیب روانی جزئی، عوامل خطرساز معدود کودکی است.

مشخصه وابستگی به الکل نوع B وابستگی شدید، شروع مشکلات مرتبط با الکل زودرس، آسیب های قابل توجه وعوامل خطر ساز فراوان دوران کودکی.

طبق نتایج به دست آمده توسط محققین افراد مبتلا به وابستگی الکلی نوع A معمولاً به روان درمانی های تعاملی پاسخ می دهند در حالیکه افراد مبتلا به وابستگی نوع B معمولا به آموزش مهارت های مقابله پاسخ بهتری می دهند.

ترک الکل
ترک الکل حتی در صورت عدم بروز دلیریوم مساله ای جدی بوده و تشنج و پیش فعالی دستگاه خود مختار را به همراه دارد. شرایطی که می تواند زمینه ساز علائم ترک باشد و یا به شدت آنها بیفزاید عبارتند از خستگی، سوء تغذیه، بیماری جسمی و افسردگی است.

ملاک های تشخیصی سندرم ترک الکل مستلزم قطع مصرف یا کاهش مصرف الکل و وجودنشانه های خاص جسمی یا عصبی می باشد و حتی این امکان وجود دارد که تشخیص را با عبارت «همراه با آشفتگی ادراکی» مشخص کنیم.

نشانه کلاسیک ترک الکل رعشه است که هر چند امکان دارد که نشانه های سایکوتیک و ادراکی (هذیان ها و توهم) حملات تشنجی و نشانه های دلیریوم ترک الکل را نیز در بر بگیرد.

رعشه (لرزش) بین ۶ تا ۸ ساعت پس از قطع مصرف الکل ظاهر می شود،علائم ادراکی و سایکوتیک بین ۸ تا ۱۲ ساعت و حملات تشنج بین ۱۲ تا ۲۴ ساعت و دلیریوم ترک الکل ظرف ۷۲ ساعت بعد از قطع مصرف شروع می شود.

سایر علائم ترک الکل عبارتند از تحریک پذیری کلی، تهوع و استفراغ، اضطراب، برانگیختگی، تعریق و برافروختگی صورت تاکی کاردی و بالا رفتن خفیف فشار خون و گشادی مردمک چشم است.

 

اختلال نسیانی پایدار ناشی از مصرف الکل
خصوصیت اصلی اختلال نسیانی پایدار ناشی از الکل، اختلال در حافظه کوتاه مدت است که در اثر مصرف طولانی مدت و افراطی الکل به وجود می آید. این اختلال در افراد زیر ۳۵ سال به ندرت مشاهده می شود زیرا معمولاً در اشخاصی بروز می کند که مصرف افراطی الکل آنها سال های متمادی صورت گرفته است.

درمان فرد الکلی از ۳ مرحله مداخله، سم زدایی و بازپروری تشکیل می شود که در ابتدا بیمار دچار سوء مصرف یا وابستگی به الکل پس از درمان فوریت های طبی، باید با واقعیت اختلال مواجه شود (مداخله) در صورت نیاز سم زدایی شود و بازپروری را شروع کند.

مداخله فرایندی است که با هدف افزایش انگیزه درمان و تداوم پرهیز انجام می شود؛ هدف از مرحله مداخله که رویارویی نیز نامیده می شود در زمینه غلبه بر حس انکار و کمک به بیمار برای شناختن پیامدهای نامطلوبی است که احتمالا در صورت عدم درمان بروز خواهند کرد.

این مرحله تماس متقاعد ساختن بیمار در پذیرش مسئولیت اعمالش و آگاه ساختن وی نسبت به تخریب های مهمی که مصرف الکل در زندگیش ایجاد کرده است. لازم است در مورد اکثر افراد الکلی به طور دائم نقش الکل در بروز هر بحرانی پیش رو یادآوری شود تا این که بیمار به طور جدی از پرهیز به عنوان گزینه ای طولانی مدت یاد کند.

درابتدا هنگام قطع مصرف افراد وابسته به الکل علائم نسبتاً خفیفی وجود دارد. نخستین مرحله سم زدایی، معاینه جسمی کامل است. اگر بیمار از نظر سلامت جسمی در وضعیت خوبی باشد، تغذیه خوبی داشته باشد و از حمایت اجتماعی مناسبی بر خوردار باشد سندرم افسردگی ترک خفیف خواهد بود.

مرحله دوم سم زدایی عبارت است از استراحت، تغذیه کافی، ویتامین های مختلف در خصوص انواع حاوی ویتامین وانواع درمانهای تخصصی طبی ودارویی جهت پیشگیری ازخطرات وعوارض قطع مصرف می باشد.

بازپروری در بیماران شامل ۳ بخش است:

۱) تلاش های مداوم برای افزایش انگیزه ترک و حفظ آن در حد بالا

۲) کمک به بیمار برای سازکاری مجدد با شیوه زندگی به دور از الکل

۳) پیشگیری از عود در طول این مراحل باید مرتباً اهمیت درمان به بیمار خاطر نشان شود چرا که این مراحل در جریان بحران های زندگی و سندرم های حاد ترک انجام می شوند.

فرایند درمان عبارت است از مداخله، بهبود کارکرد روانی و جسمی، تقویت انگیزه رجوع به خانواده و ارائه مراقبت پزشکی وبستری در ۲ تا ۴ هفته اول به عنوان دوره ویژه کمک رسانی به بیمار، پس از این اقدامات حداقل ۳ تا ۶ ماه مراقبت سرپایی با فواصل بیشتر ضروری است.

مراقبت سرپایی شامل ترکیبی از مشاوره انفرادی و گروهی، درمان های دارویی کاهش وسوسه واصلاح وضعیت روانی ، دوری از داروهای روان گردان و شرکت در گروه های روانشناختی وخودیار است.

ممکن است شما دوست داشته باشید

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

4 × 5 =

برای دانلود رایگان دوره ها کلیک کنید
close-link