نقش خود دوستی در افزایش عزت نفس

0

کلاس عزت نفس – خود دوستی

مصداق خود را دوست داشتن در عزت نفس

 

 

شاید شما هم برای بازیابی و پرورش عزت نفس خود به منابعی در این زمینه رجوع کرده باشید.
بعد از صرف وقت و مطالعه کتاب ها و شرکت در سمینارها،عبارات تاثیرگذار و قابل تأملی را یاد می گیریم.
ولی آیا در واقعیت این عبارت و مطالب تأمل برانگیز به ما کمک میکند که بتوانیم قدم های محسوس و قابل توجهی برای داشتن عزت نفس برداریم؟

شاید شنیده باشیم که خود دوستی از نشانه های داشتن عزت نفس است.
تا بحال به این فکر کرده ایم کدامیک از خصوصیات ما نشان دهنده خوددوست بودن یا نبودن ماست؟
دکتر نویری در این جلسه از کلاس به ما می گوید که برای داشتن عزت نفس باید چه خصلت ها و قابلیت هایی را در خودمان تقویت کنیم و راه کاربردی برای دستیابی برای داشتن این موهبت بزرگ چیست. 

 

خویشتن دوستی و خودشفقت ورزی برای شما چه معنایی می دهد؟ خودشیفتگی و خودپسندی یا مهربانی با خود؟ در واقع شما جز کدام دسته از افراد هستید؟ آنهایی که خودشان را دوست دارند یا آنهایی که این موضوع را بد می دانند؟

حتماً شما هم تا به حال در کتاب ها، مجله ها و فیلم های خودیاری درباره اهمیت خویشتن دوستی (self love) و خودشفقت ورزی (self compassion) خوانده اید و شنیده اید و یا نقل قول هایی با این مضمون که هرگز نمی توانید کسی را دوست داشته باشید مگر تا زمانی که خودمان را دوست داشته باشید و یا این که شما نمی توانید از کسی مراقبت کنید مگر اینکه اول از خودتان مراقبت کنید.

دکتر هلاکویی معقد است که مردم سه نوعند: خوددوست، خودناپسند، خودپسند که دو مورد آخر در باطن از خودشان متنفرند.

یکی از مباحث مورد توجه در روانشناسی مثبت گرا، «خویشتن دوستی» و «خودشفقت ورزی» است که دو مفهوم متمایز اما به هم مرتبطند.

* خودشفقت ورزی، محبت و مهربانی کردن و درک کردن خودمان در مواجهه با شکست های شخصی است یعنی در مقاطع شکست و سختی همانطور و به همان روش که با عزیزانمان رفتار می کنیم با خودمان هم رفتار کنیم. خودشفقت ورزی با خوددلسوزی متفاوت است. خودشفقت ورزی یعنی اینکه بپذیریم که ما هم مانند هر انسانی خطا و اشتباه، عیب و کاستی خواهیم داشت اما سزاوار احترام و محبت هستیم. در واقع خودشفقت ورزی نگاه عینی و واقع بینانه همراه با عطوفت و احترام به خود است.

* خویشتن دوستی، یعنی شکرگزاری بابت زنده بودن، عشق ورزیدن به خود، قدردانی کردن از خود، تحسین توانایی های فردی و حمایت از جسم و روح خود.

هر دوی این مفاهیم به این می پردازند که همه ما به عنوان یک انسان شایسته عشق و احترام و دوست داشتن هستیم حتی از جانبِ خودمان.

البته ممکن هست که ما این دو مفهوم را با خودشیفتگی (Narcissism) اشتباه بگیریم در حالی که کاملاً متفاوت هستند.

خویشتن دوستی، دوست داشتن خودمان بدون نیاز به مقایسه اجتماعی و افتخار به عملکرد خودمان و دستاوردهایمان، ارزش دادن به نیازهایمان است و خودشفقت ورزی، مهربان بودن با خود در عین داشتن نقص ها و کاستی هاست.

اما خودشیفته ها دائماً در تلاش رنج آوری برای تأیید توسط دیگران هستند. تلاش برای بهتر شدن به منظور پیروزی در مقایسه ها و نگاه های دیگران. آنها به دنبال کسب اعتبار از دیگرانند و اثبات این موضوع به سایرین که آنها بهتر از هر کسی دیگر هستند.

خویشتن دوستی خودتمرکزی هست اما خودشیفتگی دگرتمرکزی است.

چطور متوجه شویم که فردی دارای خویشتن دوستی و خودشفقت ورزی است؟

شاید بیان این مفاهیم در قالب مثال بهتر باشد:

– مثلاً دانشجویی به دنبال کسب نمره بالا بوده اما این اتفاق نمی افتد، در گفتگوی درونی با خودش می گوید که من تلاشم را کردم اما به خواسته ام نرسیدم، به هر حال همه افراد گاهی شکست می خورند و این دلیل بر ناتوانی و ضعف من نیست.

– پدری که در مقابل سر و صدا و شیطنت های فرزندانش کنترلش رو از دست می دهد و صدایش را بالا می برد، در گفتگوی درونی با خودش می گوید من پدر بدی نیستم فقط کنترلم را از دست دادم تلاش می کنم بعد از این بهتر رفتار کنم.

کریستین نف (Kristin Neff) از پژوهشگرانی است که در این خصوص تحقیقات زیادی انجام داده و برای خودشفقت ورزی سه مولفه تعریف کرده است:

مهربانی با خود (خودداری از انتقاد و تنبیه کردن خودمان بابت اشتباهاتمان، درک و پذیرش نقایص و معایبمان و حمایت از خودمان.)
حس مشترک انسانی (درک و پذیرش این حقیقت که هر کسی ممکن است اشتباه کند و شکست بخورد و رنج و شکست بخشی از تجربه مشترک انسانی است.)
ذهن آگاهی (آگاهی درباره خودمان و احساسات و افکارمان و متعادل کردن آن.)

مزایای خویشتن دوستی و خود شفقی چیست؟

شاید اولین مزیت خویشتن دوستی و خودشفقت ورزی، افزایش عزت نفس و اعتماد به نفس باشد. فرد خویشتن دوست، زودتر خود را بخشیده و در نتیجه شادتر است. بین خویشتن دوستی و خودشفقت ورزی و بهزیستی ذهنی (well being) رابطه مثبت و با افسردگی، استرس و اضطراب و انزوا رابطه منفی وجود دارد.

خویشتن دوستی موجب افزایش ارتباط اجتماعی، خلق و خوی بهتر، انگیزه و رضایت بیشتر، افزایش کارآیی، خوش بینی و خودشکوفایی می شود.

کمبود خویشتن دوستی موجب اختلال کمبود خویشتن دوستی (SLDD) شده و این افراد با پرداختن به اشتباهات و شکست ها و سرزنش خود به سمت افسردگی و انزوا کشیده می شوند.

چگونه خویشتن دوستی و خودشفقت ورزی را تمرین کنیم؟

اولین گام پذیرفتن خود و به نوعی صلح درون است. تشویق خود بجای انتقاد از خود، نشخوار نکردن اشتباهات و شکست ها، مراقبت از جسم خود (خواب کافی، تغذیه خوب، روابط مثبت)، گفتگوی درونی مثبت، بالابردن سطح احترام به خودمان، شناختن ویژگی های مثبت خود و تمرکز بر فضیلت ها و نه ناتوانی ها، پذیرش شکست ها و نقص ها و عیوب (نه نادیده گرفتن یا غرق شدن در انها) و نشخوار نکردن آنها گام های موثر در مسیر خویشتن دوستی است.

«.self love is the best love»

ممکن است شما دوست داشته باشید

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

8 + 4 =

برای دانلود رایگان دوره ها کلیک کنید
close-link