سندرم آشیانه خالی -کلاس اصول تفکر

0

 سندرم آشیانه خالی و خلاء هویتی – دکتر نویری

 

سندرم «آشیانه خالی» نوعی احساس ناراحتی و تنهایی است که والدین به دنبال جدا شدن فرزندان‌شان و ترک خانه به منظور زندگی مستقل، مهاجرت یا حتی رفتن به دانشگاه در شهری دیگر تجربه می‌کنند. این مشکل یک اختلال بالینی نیست ولی می‌تواند والدین را مستعد ابتلا به افسردگی و بیماری‌های روحی روانی کند.

این مشکل بیشتر بعد از جدا شدن آخرین فرزند به وجود می‌آید و بیشتر در مادران خانه‌دار که زمان بیشتری را در مراقبت از فرزندان‌شان می‌گذرانند، دیده می‌شود.

سندرم آشیانه خالی

علل این سندرم
والدین بعد از مدت زمان زیادی که به مراقبت از فرزندانشان اختصاص داده‌اند به ناگهان متوجه می‌شوند که فرزندان دیگر به این مراقبت نیازی ندارند و احساس خلا در خانه به وجود می‌آید. از سویی دیگر نگرانی از این که آیا فرزندشان در رفاه و امنیت کامل قرار دارد یا نه و آیا می‌تواند از عهده مشکلات خودش برآید، مساله دیگری‌ست که می‌تواند این احساس آشیانه یا خانه خالی را به وجود آورد.

نشانه‌ها
در گذشته پژوهشگران مطرح می‌کردند که این سندرم به همراه احساس عمیق از دست دادنی که به وجود می‌آورد والدین را نسبت به افسردگی، اعتیاد به الکل، بحران‌های هویت و مشکلات جدی در مسایل زناشویی و خانوادگی آسیب پذیر می‌کند. اما مطالعات جدیدتر نشان داده‌اند که سندرم «آشیانه خالی» می‌تواند کشمکش‌های خانوادگی و کاری را کاهش دهد و از بعضی لحاظ برای پدر و مادر مفید واقع شود. والدین با رفتن آخرین فرزند از خانه می‌توانند کیفیت روابط زناشویی خود را بهبود بخشند و در جهت انجام بعضی از علایق شخصی که در گذشته به دلیل وقت کم قادر به انجام آنها نبوده‌اند حرکت کنند.

 

چطور با سندرم آشیانه خالی برخورد کنیم؟

۱٫ فعالیت‌هایی که دوست دارید، انجام دهید

در مورد برخی از والدین، آن‌ها اکنون شکافی عمیق در زندگی خود به نام سندرم آشیانه خالی دارند. آن‌ها دیگر برای رفتن به فعالیت‌های ورزشی، کمک به تکالیف، یا آشپزی شبانه برای بچه‌هایشان مورد نیاز نیستند. برای والدینی که به شدت در زندگی بچه‌هایشان دست دارند، این شکاف عمیق نیاز به پرشدن دارد.

با این حال، نمی‌تواند فقط با فعالیت‌های بی‌معنی پر شود. والدین باید علایق جدید پیدا و یا علایقی را که قبلا داشته‌اند، دنبال کنند. هرقدر این فعالیت برای فرد بامعنی‌تر باشد، شکاف بزرگ شدن فرزندان و رفتن از خانه را بیشتر می‌توان جبران شود.

این به این معنی نیست که امروز باید در مرکز سرطانی یا بیمارستان داوطلب شوید. این ایده ممکن است شما را بترساند. در عوض، با درون‌گرایی به خودتان و چیزی که از آن لذت می‌برید دقت کنید.

برای مثال، ممکن است مدرک هنری داشته باشید که از زمانی که با فرزندان‌تان در خانه بودید از آن استفاده نکرده‌اید. همیشه می‌خواستید در کلاس‌های هنری به بقیه آموزش بدهید.

ورود به یک کارگاه هنری محلی که کلاس‌های هنری ارائه می‌دهد، ممکن است در زمان سندرم آشیانه خالی گزینه خوبی برای توجه باشد. شاید متوجه شوید آموزش دیگران در علاقه به هنر و ابراز خود از طریق هنر برای شما رضایت عمیقی در زندگی به وجود می‌آورد.

شما باید چیزی را پیدا کنید که مورد علاقه‌تان باشد و همچنین به شما کمک کند احساس کنید که هدف معناداری دارید.

اگر درگیر مقابله با تنهایی هستید، از انجام فعالیت‌های فردی خودداری کنید. انجام فعالیتی به تنهایی، در بیشتر موارد به شما کمک نخواهد کرد تا احساس تنهایی کمتری داشته باشید. در عوض فعالیت‌هایی را پیدا کنید که جمعی باشد.

برای مثال، اگر از عکاسی لذت می‌برید، به باشگاه عکاسی ملحق می‌شوید. از دیگران یاد بگیرید و با افرادی دوست شوید که برای رابطه شور و هیجان دارند. ممکن است متوجه شوید که قدم بعدی استفاده از مهارت‌ عکاسی‌ برای ثبت خاطرات دیگران و به اشتراک گذاشتن هدیه‌تان با آن‌ها خواهد بود. مهارت‌ها و توانایی‌های شما می‌توانند در زمانی که اکنون باید به آن‌ها اختصاص دهید رشد کنند و شکوفا شوند.

دقت کنید، دوست دارید چه کاری انجام دهید، چه چیزی باعث اشتیاق شما می‌شود و سپس به‌گونه‌ای که افراد دیگر هم درگیر باشند، به این کار بپردازید.

فعالیت‌های دیگری هم وجود دارد که والدین مبتلا به سندروم آشیانه‌های خالی در حرکت به سمت جلو مفید ارزیابی کرده‌اند. این فعالیت‌ها شامل آموزش عالی مثل دانشگاه برای خود، داوطلب شدن در خیریه محلی، احیای دوستی‌های قدیمی و پیدا کردن شغل است.

هرچه ممکن است، چیزی را پیدا کنید که مورد علاقه شما باشد و احساس ارزشمندی در شما ایجاد کند. در خانه به‌خاطر از دست دادن فرزندتان ناراحت نباشید و انتظار نداشته ‌باشید احساسات‌تان خود به خود و به طور جادویی خوب شوند.

همان‌طور که دوره‌های اندوه را طی می‌کنید، زمان به درمان شما کمک می‌کند. یافتن اهداف و علاقه‌های جدید همچنین می‌تواند به شما در این فرآیند جریان زندگی کمک کند.

۲٫ روابط عاشقانه خودتان را در سندرم آشیانه خالی احیا کنید

روابط عاشقانه

 

ماجراهای زیادی از زوج‌هایی وجود دارد که پس از بزرگ‌شدن بچه‌ها و رفتن آن‌ها از خانه، دور از هم زندگی می‌کنند یا طلاق می‌گیرند. زوج ها پی می‌برند پس از رفتن فرزندان، هیچ چیز مشترکی با هم ندارند.

این یک فرصت عالی برای اصلاح رابطه عاشقانه‌تان و تمرکز بر رابطه است. همچنین فرصتی برای شماست که با هم به یک علاقه مشترک بپردازید.
ممکن است متوجه شوید که هیچ وجه مشترکی ندارید‌، اشکالی ندارد. چیزی پیدا کنید که هر دو موافق باشید انجام دهید.

لازم نیست مورد ‌علاقه هر دوی شما باشد. در عوض، این کاری است که هر دو مایل هستید انجام دهید چون می‌خواهید کنار هم باشید. این تجربه زندگی مشترک است که ما را به دیگران پیوند می‌دهد.

با به اشتراک گذاشتن زندگی کنار هم، ارتباط مستحکم داشته باشید و رابطه خود را در زمان سندرم آشیانه خالی احیا کنید. می‌تواند به سادگیِ دوچرخه‌سواری، یوگا یا تماشای پرندگان با هم باشد. می‌تواند کاری پر زرق و برق‌تر مثل سفر جهانی باشد.

هر چه که باشد، این کار را با هم انجام دهید تا تجربه‌ی دیگری داشته باشید و آن را به اشتراک بگذارید.

منبع

ممکن است شما دوست داشته باشید

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

4 × 1 =

برای دانلود رایگان دوره ها کلیک کنید
close-link